wojna to pokój (101)

Po fakcie. Pozamykali nas w tych chorych klatkach i teraz próbują wychowywać. Na swoich zasadach, na własnej karmie. Tylko, że nie jesteśmy tacy głupi, jak oni zwykli o nas myśleć. Już się pogrupowaliśmy. Z pożądaniem dotykamy się nawzajem przez grube pręty krat. Chciwie wyciągamy ręce. Coś tam krzyczymy, szeptem, każdy pod nosem śpiewa własną rotę.

Kto nas nauczył walczyć? Co dzień słuchamy, że wojna to pokój, wolność to niewola, a ignorancja to siła; co noc toczymy ze sobą kolejny bój.

Hierarchia ustalona z góry. Każdy jest tu bogiem własnego świata. Najlepszy przyjaciel, kim on właściwie jest? Taki sam, jak ja, skrajnie różny i kąpiący się w tej samej nienawiści. Śmiertelny wróg, mógłby w każdej chwili pozbawić mnie życia, właśnie dlatego należy mu się tytuł najlepszego przyjaciela.

I nie bywa, ale jest.

Ale nie jestem tutaj sobą. Jestem wszystkimi, a wszyscy są mną. Nie wykraczamy nigdy poza zamglony spacerniak, i tu boimy się zapuszczać. Wszystko jest takie dalekie od rzeczywistości, nigdy nie sięgamy gwiazd.

Nie warto nikomu ufać. Ktoś nam wstrzyknął do żył prawdę. Jeszcze widać siniaki, jeszcze pobolewa. Sadzają nas w niewygodnych ławkach, hipnotyzują. Po godzinie tygodniowo. Wystarcza. Z obłędem w oczach stawiają nasze klatki we właściwych miejscach.

Wszystko jest takie – właśnie – właściwe. Granice wyznaczone tym, co wypada, a czego nie wolno pod żadnym pozorem. Nie robimy sobie z tego nic. Jeśli nie wiesz, do czego piję, to piję do lustra. Lustra, zaraz za czasem i książkami, to największe kłamstwa, na które nabrał nas świat. Wierzymy jak jeden mąż w to, czego nie ma.

Wciąż jestem zbyt głupia, by być szatanem, i zbyt gadatliwa, by być bogiem. Bóg w ogóle jest schizofrenikiem. Jest albo go nie ma, dla każdego inaczej, niby mówi, ale nie odzywa się w ogóle, ma trzy osobowości i jeszcze do tego sam siebie ukrzyżował?

Każdy ma swoją bajkę, choć wszyscy jesteśmy bezkształtną masą. Wylewamy się, jeśli włożą nas w niedopracowaną formę.

Tworzę prawdę na własne potrzeby, ale obawiam się, że kiedyś minie jej termin przydatności.
Myślenie kreatywne to proces. Stłuczenie żarówki i rozpoczęcie wszystkiego od nowa, po ciemku, rozpoznawanie kształtów i asemantyczność, a nie interpretowanie. I nigdy nie wolno tłuc tej samej żarówki i wchodzić do tego samego ciemnego pokoju.

Nie wiem, czy jestem. Mogę to poczuć. Mogę odważyć się na coś, czym zaryzykuję życie. Ale czy ja żyję? Znów niepotrzebna dygresja. Będę żyć, dopóki będę w to wierzyć.

Zostawiam za sobą szklane korytarze w nadziei, że ktoś rozbije sobie głowę. Spływająca po rękach krew świeżego ciała żłobi labirynt – dłonie – nadgarstki – łokcie. Podłoga. Pyp. Pyp. Pyp. Doprowadza mnie do niemego szału, obijam się o ściany, miota mną, a mimo wszystko stoję spokojnie i patrzę na swoje dzieło. Gratuluję, zabiłaś człowieka. Nie zabiłaś. Widzisz, jest martwy, ale nie zabiłaś go, to on pozwolił sobie umrzeć. A może wcale nie zdaje sobie sprawy ze swojej martwości. Idzie wykonywać swoje obowiązki, nie zauważając nawet, że już nie jest właścicielem swojego ciała, że jest tylko myślą, przekonaniem, że jest. Psst! Nie kołysz się tak. Przód, tył, przód, tył. Jak porzucone dziecko.

Pamiętasz? Nie, ty nic nie pamiętasz, bo nie ma nic do zapamiętania. Żywe jest tylko to, o czym się mówi. Setki oczu sypią się na mnie. Podirytowana widownia obrzuca mnie śmierdzącymi białkami, wydłubują sobie gałki oczne, jakby nic zupełnie nie robiąc sobie z bólu. Chcą mnie tylko zawstydzić, uczynić winną tego całego spektaklu, ale ja wiem, że oni sobie to wszystko wyśnili i jest dokładnie tak, jak nigdy nie było, bo każdy żyje w odrębnym światku. A na zewnątrz nie ma nikogo.

Kto mnie zapewni, że gdy rozmawiam z kimś, ta osoba rozmawia również ze mną? Życie dzieje się w mojej głowie, nie dzieje się, dzieje się, rysuję je w obecnej chwili.

Ktoś zaciska pętlę na mojej szyi. Och. To ja. My. One. Jak się cieszę, że jesteście. Czekałam na was.