OHO.

Narodziłam się. Pewnie nie pierwszy raz. Ale znów ten sam schemat – przychodzi dziecko, ktoś się cieszy, ktoś załamuje ręce, reorganizuje życie. Bo teraz ja. W nim.

Trwam. Trwam nieprzerwanie od lat dwudziestujeden. To trwanie jest najtrudniejsze. By przetrwać. Wytrwać. Nie trwo(żyć) się. Wyzbyć się cierpienia. Najważniejszy aspekt w buddyzmie. Być świadomym istnienia cierpienia, ale nie przestawać dążyć do jego ustania. Przez Ścieżkę. Przez dobre wybory.

Tonę w tym trwaniu. W tym samym umieram i rodzę się, znów umieram, i znów się odradzam. Wokół mnie wszystko to samo. Poza mną – niebyt.

Kiedyś się bałam tego niebytu. Dopiero długie praktykowanie medytacji dało mi go doświadczyć. Lęk to zwyczajna niewiedza. Tego, co czeka. 

Jestem. Zwyczajnie wstaję z łóżka. Parzę kawę i palce. Coś piszę, czytam, rozmyślam. OHO. Nigdy nie będę choć trochę białoszewskawa. Nie zauważam, kiedy wzrastam. Dopiero porównanie ja-kiedyś, ja-teraz daje mi odczuć. Bo odczuć mam za wiele. Depersonalizacja, derealizacja. Wszystkie skutki uboczne. Ale nadal kroję swój benzodiazepinowy tort. Świętuję, że jeszcze nie umarłam.

Czeka mnie nieskończoność takosamości. W którą stronę nie pójdę. Wszystko jedno. Zlewam się. I zalewam. Łzami. Rzadziej w trupa. Ale człowiek może dostać histerii, że nic się właściwie nie kończy. Czasem zazdroszczę niewierzącym. Że był i już go nie ma. Albo katolikom. Że do nieba, albo piekła. A ja się błąkam. Po życiach. 

I ślę pozdrowienia. Z mojej podróży do niebytu.